กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อคืนเซี่ยถิงโจวนอนดึก ตื่นขึ้นมาก็ฟ้าสว่างแล้ว
วันนี้แสงตะวันดี กระทบหิมะจนขาวส่องประกาย
เซี่ยถิงโจวไม่เห็นสืออวี่
ผู้เฒ่านั่งอยู่ใต้ชายคาเล่นกับต้าหวง ปาก้อนไผ่สานออกไป ต้าหวงก็วิ่งไปคาบลูกบอลกลับมา
ผู้เฒ่าเห็นเซี่ยถิงโจวก็ยันขาลุกขึ้น ยิ้มร่ากล่าว “ในหม้อยังมีข้าวอุ่นอยู่ ข้าจะไปตักมาให้เจ้า”
“ไม่ต้องลำบากหรอก รอตอนเที่ยงค่อยกินพร้อมกันก็ได้” เซี่ยถิงโจวกล่าว
ผู้เฒ่าหันหลังเดินไปทางห้องครัวแล้ว พลางพร่ำบ่นไปว่า “ต้องสิ ต้องกินข้าวให้ดี ตอนหนุ่ม ๆ…”
ผู้เฒ่าจู่ ๆ ก็หยุดพูด รู้ตัวว่าตนพลั้งพร่ำสอนเขาเสียเหมือนลูกหลานของตัวเอง
เซี่ยถิงโจวดูเป็นกันเองกว่าวานนี้ เขาเป็นคนค่อย ๆ สนิทกันช้า “ไม่เป็นไร ท่านพูดเถิด”