กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ข้า ข้าขึ้นเตียง มืดเกินไปมองไม่เห็น” เสิ่นอวี๋อธิบายตะกุกตะกัก
เพราะเมื่อครู่ นางรู้สึกว่าตนเองกดลงไปบนร่างของเซี่ยถิงโจว แต่ไม่รู้ว่ากดลงตรงตำแหน่งใดกันแน่
ในความมืดมีเสียงเสียดสีแผ่ว ๆ ดังขึ้น
เซี่ยถิงโจวลุกขึ้นจากเตียง น้ำเสียงเย็นเยียบ “เข้าไป”
เสิ่นอวี๋รีบคลำไต่ขึ้นเตียง ล้มตัวลงนอนทั้งชุด ในหัวหวนนึกถึงสัมผัสเมื่อครู่ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล
แม้จะรับรู้ผ่านผ้าห่มจะพร่าเลือนไปบ้าง แต่นางมั่นใจว่าสิ่งที่กดลงไปเมื่อครู่ไม่ใช่ทรวงอกของเซี่ยถิงโจว
แล้วมันจะเป็นที่ใด
คืนก่อนนอนไม่เต็มตื่น ตอนนี้อาการง่วงกดความเหนื่อยล้าไว้ไม่อยู่ เสิ่นอวี๋คิดไปคิดมาก็หลับไป