เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋มองแผ่นหลังสูงใหญ่ตรงผึ่งของผู้ที่เดินอยู่เบื้องหน้าอย่างเซี่ยถิงโจว ในสมองพลันมีแสงสว่างวาบขึ้นมา
“ท่านซื่อจื่อ” นางเร่งฝีเท้าสองสามก้าว เดินเคียงกับเซี่ยถิงโจว “ในขบวนที่พวกเรากลับเข้าเมืองหลวงนั้น——”
เสียงพูดขาดหายไปในทันที เพราะเซี่ยถิงโจวไอออกมาครั้งหนึ่ง ริมฝีปากมีสีโลหิตซึมออกมาเล็กน้อย
เซี่ยถิงโจวยกมือเช็ดมุมปาก ก้มหน้าชำเลืองมองนาง “กลัวข้าตายกลางทางหรือ”
สีโลหิตบนริมฝีปากของเขาตัดกับใบหน้าซีดเผือด กลับงดงามยิ่งนัก ให้ความรู้สึกงามแบบแตกสลาย
เสิ่นอวี๋เชื่อแล้วว่าเขาสามารถโอบจันทราได้ หน้าตาเป็นเช่นนี้ ดวงจันทร์เองก็คงมาหาโอบเขาเอง
“กลัว” เสิ่นอวี๋จ้องมองเขา เอ่ยอย่างจริงจัง “ข้ากลัวว่าไม่มีผู้ใดทำให้ความจริงเบื้องหลังความพ่ายแพ้ที่ด่านเยี่ยนเหลียงกระจ่างต่อใต้หล้า”