กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อู๋เชียนฮวาเก็บกล่องยา สายตากวาดมองออกไปนอกประตูลานบ้านคล้ายไม่ได้ตั้งใจ ในน้ำเสียงเจือความผิดหวังที่ยากจะสังเกตเห็นอยู่บ้าง
“เอ๊ะ? เวยเวย พี่สองเสิ่นวันนี้ไม่ได้มาเหรอ?”
“พี่สองไปภูเขาไร่ชา ตอนเย็นถึงจะกลับ”
“อ๋อ……” อู๋เชียนฮวาขานรับคำหนึ่ง แล้วหลุบตาลง
“แต่ว่า” เสิ่นซวี่เวยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แววตามีประกายหยอกเย้าแวบผ่าน “คุณย่าฉันคิดถึงเธอ อยากให้เธอไปกินข้าวเป็นเพื่อนตอนค่ำน่ะ”
อู๋เชียนฮวาเงยหน้าขึ้น แววตาเป็นประกายขึ้นมาในชั่วพริบตาทันที “ได้สิ!”
แน่นอนว่าเธอดีใจ
การได้กินอาหารอร่อย ๆ ก็เรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญกว่าคืออาหารพวกนั้นเสิ่นซวี่เฟิงลงมือทำด้วยตัวเอง