ตอนที่ 219 ความคลุมเครือยามเก็บของทะเล

รถสามล้อแล่นไปตามถนนเขื่อนกั้นทะเลมุ่งหน้าสู่หาดเลน ลมทะเลพัดมาจากผิวน้ำ นำพากลิ่นคาวเค็มและไอน้ำชื้นแฉะมาด้วย

เสิ่นซวี่เฟิงอ้าปากอยู่หลายหน คำพูดที่ว่า “วันนั้นเธอจูบฉันทำไม” วนเวียนอยู่ที่ปลายลิ้นหลายรอบ สุดท้ายก็กลืนกลับลงไป

เขาไม่รู้เลยว่า จูบที่ทำให้เขาฟุ้งซ่านว้าวุ่นอยู่นานนั้น บางทีอาจเป็นแค่การล้อเล่นเพราะเห็นแก่หน้าตาของเธอ ทว่ากลับก่อให้เกิดคลื่นสึนามิในใจเขาที่ไม่ยอมสงบลงเสียที

ขณะที่อู๋เชียนฮวาไม่ได้สังเกตเห็นกระแสใต้น้ำเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

เธอนั่งอยู่ในกระบะรถ มองดูต้นมะพร้าวสองข้างทางถอยร่นไปด้านหลัง ในใจรู้สึกปลอดโปร่งเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก

“พี่สองเสิ่น บ้านฉันอยู่จิงตู ไม่เคยเก็บของทะเลยามน้ำลงมาก่อนเลย พี่อย่าหัวเราะเยาะฉันนะ”

“โธ่ เรื่องง่าย ๆ ฉันสอนเธอเอง วันนี้พาเธอไปเก็บของทะเลยามน้ำลง วันไหนว่างค่อยพาไปตกปลาทะเล ฉันมีเรือของตัวเองอยู่ลำหนึ่ง ถ้าเธอว่างก็บอกมาได้เลย”