ตอนที่ 201 หมัดหย่งชุนถึงระดับปรมาจารย์ในที่สุด รางวัลใหม่

เสิ่นซวี่เวยสาธิตให้เขาดูรอบหนึ่ง

“หญิงสาว เดินทางไกลคนเดียวเหรอ ไอ๊หยา อากาศหนาวขนาดนี้ ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นจัง…”

น้ำเสียงของเธอกระตือรือร้นและเป็นธรรมชาติ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ถอดแบบคนแปลกหน้าผู้มีน้ำใจงามมาไม่มีผิดเพี้ยน

กู้ยวี่จ้องมองเธออยู่ 2 วินาที แล้วก้มลงมองบทละคร พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงก็ยังคงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น “หญิงสาว เดินทางไกลคนเดียวเหรอ”

คราวนี้ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ท่าทางที่จริงจังขึงขังแบบนั้นพอจับคู่กับบทพูดประโยคนี้ จึงให้ความรู้สึกขัดแย้งกันอย่างบอกไม่ถูก

เสิ่นซวี่เวยกลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมา “ช่างเถอะ ๆ คุณกลับไปเป็นผู้การกู้ของคุณเหมือนเดิมดีกว่า ‘คนบ้านเดียวกัน’ แบบคุณถ้าคิดจะไปหลอกใคร พูดแค่สามคำก็คงทำคนเขากลัวจนหนีเตลิดไปหมดแล้ว”

สีหน้าของกู้ยวี่ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ทว่าในแววตากลับเจือรอยยิ้มจนใจอยู่สายหนึ่ง “เธอเป็นคนยืนกรานให้ฉันมาซ้อมเป็นเพื่อนเองนะ”