เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นซวี่เวยเพิ่งก้าวเท้าเข้าประตูบ้าน ก้นยังไม่ทันได้นั่งเก้าอี้จนอุ่น เสียงฝีเท้าเร่งรีบสายหนึ่งก็ดังแว่วมาจากนอกประตูรั้วลานบ้าน
“เสี่ยวเสิ่น! เสี่ยวเสิ่นอยู่บ้านไหม”
คนอย่างหนิวเหม่ยลี่ยังไม่ทันข้ามธรณีประตู เสียงร้อนรนก็ลอยเข้ามาในลานบ้านก่อนแล้วก้าวหนึ่ง
เสิ่นซวี่เวยรีบวางแก้วเคลือบในมือลงแล้วสาวเท้าเร็วรี่ไปต้อนรับถึงหน้าประตู “พี่สะใภ้นิว รีบเข้ามานั่งข้างในก่อน”
ทว่าหนิวเหม่ยลี่กลับโบกมือ ไม่ได้เดินเข้าไปในบ้าน
เธอยืนอยู่หน้าประตูลานบ้าน คิ้วขมวดมุ่นเป็นปมแน่น สีหน้าแฝงความเคร่งเครียดที่ไม่อาจคลี่คลาย
เสิ่นซวี่เวยใจกระตุก สัญชาตญาณบอกว่ามีสิ่งผิดปกติ “เกิดเรื่องอะไรกันขึ้นหรือ”
“ก็ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องผิดพลาดหรอก แต่ว่า…” หนิวเหม่ยลี่ถอนหายใจยาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ “สหายหญิงที่กลับมาจากทางเหมี่ยนกั่ว สหพันธ์สตรีเพิ่งส่งข่าวมา สถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดีนัก”
“พวกเธอไม่เต็มใจมาหรือ”