เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แต่พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรกันขึ้น ฉันเองก็ไม่ได้ลำบากอะไร เป็นกู้ยวี่ที่มาได้ทันเวลาพอดี เลยช่วยฉันไว้ได้”
เสิ่นซวี่เวยมองพวกเขา ในแววตาปรากฏภาพสายตาอันสิ้นหวังของเด็กสาวเหล่านั้นขึ้นมา “เขาไม่เพียงช่วยฉันไว้ แต่ยังทลายแหล่งกบดานแห่งนั้น และช่วยเหลือผู้คนออกมาได้อีกมาก”
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยต่อว่า “ทว่าพวกเธอถูกกระทำอย่างทารุณไร้มนุษยธรรมอยู่ที่นั่น หลังจากได้รับการช่วยเหลือออกมา วันเวลาก็ยังผ่านไปด้วยความน่าเวทนายิ่งนัก
บางคนถูกคนในครอบครัวรังเกียจว่าทำให้อับอายขายหน้า จนถูกไล่ออกจากบ้าน บางคนเพราะถูกทรมานมาเป็นเวลานาน สภาพจิตวิญญาณจึงมีปัญหาไปแล้ว”
จางซานกูฟังจนขอบตาแดงก่ำ “เวรกรรมแท้ ๆ แม่หญิงพวกนี้ วันหน้าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรกันล่ะนี่”
“ดังนั้น ฉันจึงอยากช่วยพวกเธอ”