เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
การซ้อมสิ้นสุดลง เสิ่นซวี่เวยหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ค่อย ๆ ซับเหงื่อซึมบนหน้าผากและลำคออย่างละเอียด
เด็กในท้องคล้ายจะรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ขึ้นลงขณะที่เธอร้องงิ้วเมื่อครู่ จึงกำลังถีบตัวอย่างตื่นเต้น
เสิ่นซวี่เวยหลุบตาลง มุมปากปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน ยกน้ำอุ่นในกระติกน้ำขึ้นดื่มไปสองสามอึก แล้วเอ่ยปลอบประโลมด้วยเสียงแผ่วเบา
จากนั้นจึงเก็บข้าวของ เดินออกมาจากห้องฝึกซ้อม
พอเดินมาถึงหัวมุมระเบียงทางเดิน เธอก็หยุดฝีเท้าลง
เหมยเถียนลี่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ในมือกำแน่นด้วยโน้ตเพลงขับร้องฉบับหนึ่ง ขอบกระดาษถูกบีบจนยับย่น
เธอก้มหน้า ท่าทางคล้ายอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย
“เถียนลี่ เป็นอะไรไปเหรอ” เสิ่นซวี่เวยถามด้วยเสียงแผ่วเบา
เหมยเถียนลี่เงยหน้าขึ้น กัดริมฝีปาก น้ำเสียงเจือเสียงขึ้นจมูกอย่างหนัก: