เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังกินข้าวเช้าเสร็จ ก็มีฝนตกปรอยๆ ลงมา
เสิ่นซวี่เฟิงขับรถสามล้อคันที่ติดผ้าคลุมคันนั้นออกมา พลางตบเบาะรถแล้วเชิดคางส่งสัญญาณให้กู้ยวี่
“น้องเขย ถ้านายมีธุระที่กองทัพก็รีบไปจัดการเถอะ วันนี้ฉันว่างพอดี ฉันไปส่งน้องสาวที่คณะศิลปะทหารเอง”
กู้ยวี่กางร่มเดินไปส่งเสิ่นซวี่เวยขึ้นรถ
“พี่สอง ผมจัดการเอง”
เขาเดินอ้อมไปหน้ารถ รับแฮนด์รถมาจากมือของเสิ่นซวี่เฟิงแล้วอธิบาย
“ทางจิงตูอนุมัติวันลาแค่แปดวัน พรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปรายงานตัวแล้ว วันนี้ว่างพอดี ผมไปส่งเวยเวยทำงาน แล้วถือโอกาสแวะไปที่ทำการกองการผลิตด้วย”
เสิ่นซวี่เฟิงเห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางพยักหน้า ไม่ได้แย่งอีก
กู้ยวี่ขึ้นรถ จับแฮนด์มั่น “เมีย นั่งให้ดีล่ะ”
เสิ่นซวี่เวยยิ้มพยักหน้า ก้าวขึ้นเบาะหลังอย่างคล่องแคล่ว