เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เพลงหนึ่งจบลง หลิวหงอิงหุบพัดแพรแดงลงแล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ยามที่สายตาของเธอทอดมองไปยังเสิ่นซวี่เวย ความชื่นชมในแววตาก็เผยออกมาโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
“ซวี่เวย ลีลาร่างกายและสายตาของเธอเข้าถึงบทบาทที่สุด
กำลังตั้งครรภ์แท้ ๆ แต่ยังขับร้องและแสดงแก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณนั้นออกมาได้ ไม่ด้อยไปกว่าใครเลยจริง ๆ
ทุกคนต้องเรียนรู้จากเธอให้มาก ๆ นะ”
เสิ่นซวี่เวยหอบหายใจเบา ๆ พวงแก้มซับสีเลือดฝาดจาง ๆ เพราะออกแรงเมื่อครู่
เธอใช้หลังมือซับเหงื่อเม็ดละเอียดตรงขมับเบา ๆ พลางยิ้มอย่างถ่อมตน
“ผู้การชมเกินไปแล้ว แต่ละคนต่างมีความถนัดต่างกัน งิ้วปักกิ่งเป็นความชอบของฉัน ใช้เวลาไปบ้าง จึงพอศึกษามาเล็กน้อย”
“เอาละ ทุกคนพักสิบนาที ดื่มน้ำให้ชุ่มคอหน่อย”
พอสิ้นเสียงของหลิวหงอิง สมาชิกในคณะต่างก็แยกย้ายกันไป บ้างก็ไปรินน้ำ บ้างก็มารวมกลุ่มกันสามคนสองคน พูดคุยจ้อถึงท่วงท่าที่เพิ่งซ้อมไปเมื่อครู่