กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันรุ่งขึ้นหลังเปิดกล้องอย่างเป็นทางการ อากาศภายในโรงละครใหญ่ราวกับแข็งตัวจนหยุดนิ่ง อึดอัดจนทำให้คนแทบหายใจไม่ออก
“คัต! หยุด!”
ผู้กำกับโหยวที่นั่งอยู่หลังมอนิเตอร์ขมวดคิ้วมุ่นจนเป็นปมแน่น
เขาใช้บทละครที่ม้วนอยู่ในมือเคาะลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียงดังก้องสะท้อนไปทั่วโรงละครใหญ่ที่ว่างเปล่า
“เหยียนกั๋วเยี่ยน! นายกำลังทำอะไรอยู่?! นี่มันฉากสำคัญที่สี่เอ๋อร์ถูกฉุดเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลหวงนะ! อารมณ์กดดันตอนบีบกระชั้นเข้าไปเมื่อกี้หายไปไหนหมด? สายตาของนายลอยเคว้งอะไรกัน? นายมัวแต่ท่องจำท่วงท่าหรือยังไง?!”
เหยียนกั๋วเยี่ยนเหงื่อไหลท่วมศีรษะ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ใบหน้าขาวซีดเผือด