ตอนที่ 161 แสดงบัลเลต์ละคร《หญิงสาวผมขาว》

ม่านเวทีค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกช้า ๆ

ม่านหิมะโปรยปรายลงมาแผ่วเบา เศษกระดาษสีขาวร่วงหล่นปลิวว่อนลงมาจากด้านบนของเวทีการแสดง ช่างเหมือนกับหิมะตกหนักที่โปรยปรายทั่วท้องฟ้าในฤดูหนาวของแดนเหนืออย่างยิ่ง

เสิ่นซวี่เวยสวมเสื้อคลุมแดง กางเกงสีเขียว เปียยาวสีดำขลับเส้นหนึ่งทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง

ฝีเท้าซอยถี่ด้วยปลายเท้าของเธอหมุนตัวออกมาจากข้างเวที เบาเสียจนราวกับกลัวว่าจะเหยียบจนหิมะใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงดัง

เธอพิงกรอบประตูแล้วชะเง้อสายตามองออกไปก่อน จากนั้นก็กระโดดก้าวสั้น ๆ สองก้าวเข้าไปใกล้ริมหน้าต่าง นิ้วมือวาดเป็นวงกลมบนแก้ว พ่นลมหายใจออกมารอบหนึ่ง แววตากระจ่างใส แฝงไว้ด้วยความร้อนรนและความคาดหวังเล็กน้อย

เสิ่นซวี่เวยขับร้องได้อย่าง “กังวาน ใส หวาน” อีกทั้งยังซ่อนความเย็นเยียบของฤดูหนาวเอาไว้สายหนึ่ง:

“สายลมเหนือพัดโชยมา

เกล็ดหิมะปลิวโปรย

เกล็ดหิมะนั้นร่วงโรย