ตอนที่ 130 หยาดน้ำบนริมฝีปากอ่อนช้อย หวานจริงๆ

เสิ่นซวี่เวยรู้สึกราวกับกระดูกทั่วร่างถูกถอดแยกชิ้นส่วนแล้วนำมาประกอบเข้าด้วยกันใหม่ แม้กระทั่งปลายนิ้วก็ยังเมื่อยล้าอ่อนแรง

เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะกลอกตาด้วยซ้ำ

ทำได้เพียงปล่อยให้กู้ยวี่ที่เหมือนสุนัขขนาดใหญ่ซึ่งอิ่มเอมซุกหน้าลึกเข้าไปในซอกคอของเธอ

ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านผิวที่ชุ่มเหงื่อของเธอเป็นจังหวะ แฝงไว้ด้วยความหนักหน่วงที่ยังไม่สงบลงและความอาลัยอาวรณ์

“อ๊ะ…”

เสียงของเธอแหบพร่า แฝงเสียงขึ้นจมูกอย่างหนัก ยื่นมือออกไปดันศีรษะอันหนักอึ้งของเขาเบา ๆ

“เด็กดี มาดื่มน้ำพุวิญญาณสักแก้วสิ ดีต่อร่างกายนะ”

กู้ยวี่เปลือยท่อนบน เส้นสายกล้ามเนื้อกระชับแน่นมีหยาดเหงื่อละเอียดเกาะพราว สะท้อนประกายเปล่งปลั่งสุขภาพดีภายใต้แสงอ่อนโยนในมิติ

เขาลุกขึ้นประคองแก้วป้อนน้ำให้เสิ่นซวี่เวย