ตอนที่ 129 ความแนบแน่นลึกซึ้งที่กู้ยวี่เฝ้ารอมานาน ระบำกระดิ่ง

กู้ยวี่ถูกขัดจังหวะความคิด เขาเบี่ยงศีรษะไปเล็กน้อย แล้วถือโอกาสยัดลูกเกดในมือเข้าปาก จากนั้นจึงหันกลับมามองเธอต่อ

เขายิ้มบาง ๆ ราวกับแสงจันทร์นี้

ส่วนเหล่าชายฉกรรจ์ที่ประจำการอยู่ชายแดนมาตลอดทั้งปี ยิ่งฟังก็ยิ่งมีคนเบือนหน้าหนีแล้วสูดจมูกแรง ๆ

หวงเจี้ยนซินก้มหน้าคลำหาบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อ อยู่นานสองนานก็ไม่ได้จุดเสียที

ลมราตรีพัดผ่าน ดวงจันทร์เหนือศีรษะสว่างไสวขึ้นอีกหลายส่วน

เสียงเพลงยังคงดำเนินต่อไป ภายในลานบ้านไม่มีใครเอ่ยปากพูดแม้แต่คนเดียว

มีเพียงตอนที่เด็ก ๆ วิ่งไล่ตามโคมไฟผ่านไปเท่านั้น ที่ทิ้งเสียงหัวเราะใสกระจ่างเอาไว้เป็นสาย

ครั้นทั้งสองคนกลับมาถึงบ้าน ลานบ้านก็เงียบสงบลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เสิ่นซวี่เฟิงนอนแผ่หลาอยู่บนม้านั่งยาวในห้องโถงกลาง หลับสนิทแถมยังกรนเบา ๆ อยู่ในลำคอ

พลอยได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น เขาจึงลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ขยี้ตาพลางพึมพำประโยคหนึ่ง “กลับมาแล้วเหรอ…”