ตอนที่ 128 จันทราวันเพ็ญ ขนมไหว้พระจันทร์แป้งนิ่มเปล่งประกายเจิดจรัส

หนิวเหม่ยลี่หยิบขึ้นมาหนึ่งตัวใส่ปาก กร๊อบ พอกัดลงไป ตาพลันสว่างวาบ “โอ้โห แมลงเหรอ กรอบร่วน อร่อยจริง ๆ”

ป้าหวังก็ลองชิมดูหนึ่งตัวตามไปด้วย พยักหน้าหงึก ๆ ติด ๆ กัน “หอมมาก ยิ่งเคี้ยวยิ่งมีรสชาติ”

ผู้คนในยุคนี้ไม่สนใจหรอกว่าอะไรกันแมลงหรือไม่แมลง แยกแยะแค่อันไหนกินได้กับอันไหนกินไม่ได้

อันไหนที่กินได้ ก็คือของอร่อยทั้งนั้น

แสงจันทร์กำลังงาม ดวงจันทร์กลมโตแขวนเด่นอยู่กลางท้องฟ้าค่ำคืน แสงกระจ่างใสสาดส่องไปทั่วทั้งเขตบ้านพักครอบครัวทหาร

พวกเสิ่นซวี่เวยทั้งสี่คนพูดคุยหัวเราะร่ามาถึงข้างโต๊ะหินในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ตรงนั้นมีผู้คนมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อยแล้ว

ทั้งชายหญิง คนแก่และเด็ก ทุกคนต่างนำอาหารการกินของบ้านตัวเองติดไม้ติดมือมาด้วย

ใจกลางโต๊ะหินวางเต็มไปด้วยส้มโอ ถั่วลิสง เมล็ดแตง ซาลาเปาเผือก แล้วยังมีขนมข้าวที่ไม่รู้ว่าบ้านไหนทำมาอีกสองสามจาน