กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ภายในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แสงแดดส่องลอดผ่านใบไม้นอกหน้าต่าง ทอดเงาลายพร้อยลงบนผ้าปูเตียงสีขาว
ฮั่วเอ่อร์หัวเอนกายพิงหัวเตียง บนศีรษะและไหล่ซ้ายพันด้วยผ้าก๊อซ
รอยฟกช้ำสีเขียวอมม่วงบนใบหน้าจางลงไปมากแล้ว เหลือเพียงรอยช้ำสีเขียวอมเหลืองจาง ๆ บริเวณโหนกแก้ม
เทียบกับสภาพน่าเวทนาตอนที่เพิ่งถูกช่วยชีวิตกลับมา นับว่าฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว
ในมือของเขาประคองชามโจ๊กโสมซุปไก่ไว้หนึ่งชาม
ริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อเจือความซีดเซียว เขากินเข้าไปทีละคำสองคำอย่างไม่ค่อยมีกะจิตกะใจ
ดวงตาหงส์เรียวยาวของเขาทอดมองไปยังต้นงิ้วนอกหน้าต่าง แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย เผยความรู้สึกบอบบางชวนให้ทะนุถนอม
ข้างเตียงผู้ป่วยมีชายวัยกลางคนสวมชุดจงซานสีเทาเข้มนั่งอยู่ เขาสวมแว่นตากรอบทอง นั่งตัวตรงแหน่ว ในมือถือสมุดบันทึกไว้เล่มหนึ่ง เขาคือเลขานุการฟางที่ฮั่วอ้ายกั๋วส่งมา
“เสี่ยวฮั่ว จิตวิญญาณไม่เลวนี่”
เสียงหัวเราะแจ่มใสดังมาจากหน้าประตู ผู้อาวุโสเฉินผลักประตูเดินเข้ามา ในมือถือปิ่นโตอะลูมิเนียมใบหนึ่ง