ตอนที่ 122 《บุปผาเขียวแห่งกองทัพ》 ทหารชายหลั่งน้ำตา กู้ยวี่กลับมา!

เสิ่นซวี่เวยยืนอยู่บนเวทีการแสดง เธอยิ้มออกมาเล็กน้อย ถอยหลังไปสองก้าว แล้วกลับมายืนตรงอีกครั้ง

“งั้นฉันขอร้องอีกสักเพลง มอบให้แก่เหล่าสหายร่วมรบบนเกาะของเราที่จากบ้านมานาน คิดถึงบ้านเกิด และคิดถึงญาติพี่น้องนะคะ”

หน้าเวทีพลันเงียบสงบลงในทันใด

ดนตรีประกอบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ ทำนองผ่อนคลายลงกว่าเมื่อครู่มาก แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยจาง ๆ

เสิ่นซวี่เวยหลับตาลง แล้วเริ่มขับขาน:

“สายลมหนาวพัดพากิ่งใบปลิดปลิว

กองทัพเปรียบดั่งบุปผาเขียวดอกหนึ่ง

สหายร่วมรบที่รัก นายอย่าได้คิดถึงบ้าน

อย่าได้คิดถึงแม่...”

ครั้นร้องถึงท่อน “รอคอยจนถึงวันฉลองชัยค่อยกลับคืนสู่บ้าน” เสียงของเธอก็สั่นเครือเล็กน้อย คล้ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกอะไรกันเอาไว้