ตอนที่ 120 เก็บของดีราคาถูกสมบัติของชาติมูลค่าร้อยล้าน

เสิ่นซวี่เวยยิ้ม ไม่ได้ต่อปากต่อคำ ควักคูปองอุตสาหกรรมและเงินออกมานับจากกระเป๋าแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์โดยตรง

สีหน้าของพนักงานขายเปลี่ยนจากรำคาญและดูแคลนกลายเป็นกระดากอาย

น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนอบน้อมพร้อมกล่าวเสริม “พวกขลุ่ยพวกนี้ไม่ต้องใช้คูปอง แต่ปี่โซน่า เอ้อหู แอคคอร์เดียน แซกโซโฟนไม่เหมือนกัน ต้องใช้คูปองอุตสาหกรรม

ซื้อส่วนตัวต้องใช้คูปอง ถ้าหน่วยงานต้องการไม่ต้องใช้คูปอง ต้องออกจดหมายแนะนำตัวจากหน่วยงานเพื่อเบิกจ่ายตามระเบียบ”

เสิ่นซวี่เวยยิ้ม “สหาย ไม่เป็นไร ฉันต้องการใช้ส่วนตัว แซกโซโฟนก็เอาด้วย คุณลองคิดดูว่าต้องใช้เงินเท่าไรและคูปองเท่าไร”

เธอรับแซกโซโฟนมา ลองเป่าดูสองสามเสียง

แม้ความเงาของเครื่องทองเหลืองจะหม่นลงไปบ้าง แต่เนื้อเสียงอิ่มแน่นกังวาน เสียงทุ้มหนักแน่น เสียงสูงสดใส เป็นของดีทีเดียว

“เอาตัวนี้”