กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นซวี่เฟิงมุดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่มอย่างสะลึมสะลือ “กี่โมงแล้ว...”
“หกโมงครึ่ง” เสิ่นซวี่เวยดึงตัวเขาขึ้นมา
“ฉันจะไปหาท่านอ๋องวังที่ท้ายหมู่บ้าน พอกลับมายังต้องไปคณะศิลปะทหารอีกรอบ ผู้การช่วยติดต่อลุงจ้าวฝ่ายจัดซื้อให้ฉัน จะไปสายไม่ได้”
“ได้ ๆ ลุกแล้ว ๆ”
เสิ่นซวี่เฟิงขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง ได้กลิ่นอาหารเช้าที่จัดวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อยก็ตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที
หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ
เสิ่นซวี่เวย “พี่สอง รีบกินเถอะ”
เสิ่นซวี่เฟิงรีบพุ้ยข้าวเข้าปากสองคำ แล้วหยิบห่อติ่มซำที่เสิ่นซวี่เวยนำมาเมื่อวานขึ้นมา “ไปกัน ไปหาท่านอ๋องวังมือเปล่าคงไม่ดี”
ท้ายหมู่บ้านมีบ้านอยู่เพียงหลังเดียว ถัดไปอีกก็เป็นเชิงเขาแล้ว
บ้านของตาแก่หวังเป็นผนังดินดิบ มุงหลังคาด้วยหญ้าคา มองจากไกล ๆ ดูคล้ายก้อนหินเก่าแก่ที่ถูกหมู่บ้านหลงลืม