ตอนที่ 117 ไข่มุกคอนช์แสนสวย

เสิ่นซวี่เวยหัวเราะจนตัวโยน เกือบจะเอียงตกจากเบาะหลังจักรยานด้วยตัวเอง “ฮ่า ๆ หลอกพี่น่ะสิ! พี่สอง!”

เสิ่นซวี่เฟิงยกมือขึ้นดีดหน้าผากเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง “เห็นสีหน้าของเธอฉันก็เดาออกแล้ว ยัยคนชอบหลอก”

“เจ็บนะ!” เสิ่นซวี่เวยคลึงหน้าผาก แต่ก็ยังหยุดหัวเราะไม่ได้

“พี่โกหก พี่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด พี่ติดกับแล้วต่างหาก”

เสิ่นซวี่เฟิงค้อนใส่เธอ “พูดมาเถอะ มีข่าวดีอะไรกัน?”

“เพื่อนร่วมงานไปการแสดงทัวร์กันหมดแล้ว ช่วงนี้ฉันได้พักร้อน เลยกะว่าจะมาเกาะพี่กิน ๆ นอน ๆ อยู่นี่แหละ”

“ได้สิ เธออยากอยู่กี่วันก็อยู่ไปเลย”

เสิ่นซวี่เฟิงเริ่มถีบจักรยานด้วยตัวเองอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความดีใจที่ซ่อนไม่มิด

“พอดีเลย ห้องของฉันขาดคนมาอยู่พอดี”