กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากกู้ยวี่ทำกับข้าวเสร็จ เสิ่นซวี่เวยก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำ ผมยังเปียกชุ่มอยู่
บนโต๊ะอาหาร เสิ่นซวี่เฟิงยังคงปั้นหน้าเย็นชา ไม่พูดไม่จาสักคำ ตะเกียบทิ่มลงไปในชามข้าว ราวกับมีความแค้นฝังลึกอะไรกันกับเมล็ดข้าวสารอย่างไรอย่างนั้น
เสิ่นซวี่เวยปั้นหน้ายิ้มประจบพลางคีบกับข้าวให้เขา “พี่สอง กินกับข้าวสิ”
เสิ่นซวี่เฟิงไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ ยื่นมือไปคีบปลาหมึกขึ้นมาคำหนึ่งเอง
เสิ่นซวี่เวย “…”
เอาเถอะ ยังปราณชีวิตอยู่จริง ๆ
ส่วนกู้ยวี่กลับมีสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ เขากินข้าวอย่างช้า ๆ เป็นระเบียบ คอยคีบกับข้าวให้เสิ่นซวี่เวยบ้างเป็นครั้งคราว สีหน้าสงบนิ่งจนมองไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร