เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่กู้ยวี่แบกทวนพาเหล่าสหายร่วมรบไม่กี่คนเดินออกมาจากในเขา ดวงตะวันเพิ่งจะลอยขึ้นมาอยู่ตรงกึ่งกลางพอดี
หมูป่าตัวอ้วนพี 4 ตัวกับกระต่ายป่าและไก่ป่าอีกสิบกว่าตัวถูกแขวนไว้ที่ปลายคานหาบทั้งสองข้าง ตลอดทางที่เดินกลับเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ดึงดูดให้พวกเพื่อนบ้านพากันเหลียวมองไม่ขาดสาย
“อ้าว ผู้บังคับกองพันกู้ นี่ล่ามาได้มากเท่าไรกันเนี่ย“
“จุ๊ ทั้งหมดเป็นเนื้อสำหรับงานเลี้ยงเหรอ โต๊ะจีนวันพรุ่งนี้กับข้าวหนักแน่นเกินไปแล้วมั้ง!“
กู้ยวี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความปีติยินดี “พรุ่งนี้ทุกคนมากันได้เลย มีให้พอกินไม่อั้น!“
เขาส่งมอบเหยื่อที่ล่ามาได้ให้พวกช่างประจำโรงอาหารจัดการ จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดชุดใหม่กับเสิ่นซวี่เฟิง แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟทันที
ตลอดทาง เสิ่นซวี่เฟิงตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว
“จุ๊ จุ๊ น้องสาวคิดไม่ถึงแน่ ๆ ว่าพวกเราจะไปรับย่ากับพ่อแม่มากันหมด หลายวันนี้เธอเอาแต่ยุ่งอยู่กับการอัดเพลง แม้แต่บ้านยังไม่มีเวลากลับ พวกเราจะมอบความประหลาดใจครั้งใหญ่หลวงให้เธอ!“
กู้ยวี่ทอดสายตามองไปข้างหน้า มุมปากแต้มรอยยิ้มพลางพยักหน้า
เสียงหวูดเรือของรถไฟดังแว่วจากไกลเข้ามาใกล้ ก่อนจะเทียบชานชาลาอย่างช้า ๆ