เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สิ้นเสียงของเสิ่นซวี่เวย สายตาของคนทั้งหลายในที่นั้นก็จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว
หลิวหงอิงดวงตาเป็นประกาย “ซวี่เวย หัวข้อคือบทเพลงสรรเสริญมาตุภูมิสรรเสริญประชาชน อีกข้อคือเลือกเพลงทหารให้กองทัพเรือกับตกปลาไม่ได้อะไรเหล่าทัพละเพลง
รองผู้การไป๋ของคณะเราถนัดการเรียบเรียงดนตรี แต่ไม่ถนัดแต่งเพลง
เวยเวย เธอมีความคิดเห็นอะไรกันไหม”
เสิ่นซวี่เวยไม่ได้ตอบทันที
เธอหลุบตาลง นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนหัวเข่าสองสามที
เธอหวนนึกถึงบทเพลงที่เคยฟังและเคยร้องในชาติก่อน
ทำนองบางสายฝังลึกในความทรงจำ ข้ามผ่านกาลเวลามา บัดนี้ประจวบเหมาะกับบรรยากาศตรงหน้า พอดีที่จะเรียบเรียงมันขึ้นมาเป็นรูปเป็นร่าง เพื่อมอบให้แก่แผ่นดินแห่งนี้
เงินที่ได้มา ภายหน้าส่วนใหญ่จะนำไปใช้ทำการกุศล
ครู่หนึ่งต่อมา เธอเงยหน้าขึ้น “ผู้การ ให้เวลาฉันสิบนาที”