ตอนที่ 22 พี่สองผู้ตะกละและเก่งกาจ

เสิ่นซวี่เฟิงตักขึ้นมาหนึ่งชามใหญ่อย่างอดใจไม่ไหว พอกลืนลงท้องไปคำหนึ่ง ดวงตาก็หยีลงชั่วพริบตา เขารีบเติมให้ตัวเองอีกชามทันที แล้วเริ่มลิ้มรสอย่างละเอียด

เป็ดแก่ตุ๋นจนเปื่อยร่อนหลุดจากกระดูก เนื้อหยกนุ่มละมุนไม่แห้งกระด้าง

ปลิงทะเลลื่นนุ่มเด้งหนึบ หอยเป๋าฮื้อเนื้อหนานุ่มเด้งสู้ฟัน ความสดหวานกลมกล่อมทั้งหมดหลอมรวมเข้าไปในน้ำแกงจนสิ้น

ยามเข้าปากรสชาติเข้มข้นกลมกล่อมทว่าไม่เลี่ยน กลิ่นหอมของเป็ดโอบล้อมความสดสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของอาหารทะเลค่อย ๆ แผ่ซ่าน เค็มสดละมุนละไม

ชั่วพริบตาที่ปลายลิ้นชุ่มโชกไปด้วยรสสดชื่นอบอุ่น กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็ไหลลื่นตามลำคอตรงลงสู่กระเพาะอาหาร รสชาติติดตรึงเนิ่นนาน

“อร่อยเกินไปแล้ว!”

เสิ่นซวี่เฟิงอุทานอย่างทึ่งใจ ซดน้ำแกงกะละมังใหญ่จนเกลี้ยงเตียนราวกับลมพายุพัดพาเศษเมฆ สุดท้ายก็เรอออกมาเสียงดังอย่างพึงพอใจ