เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นซวี่เวยวางฉินลงด้านข้างเบา ๆ
“สองสามวันก่อน ที่เรือนรับรองบนเกาะฉันได้ยินเสียงคลื่นทะเลส่งผ่านหินมาถึงหมอน รู้สึกเหมือนนอนอยู่ท่ามกลางเกลียวคลื่น เลยเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา”
หลิวหงอิงตัดสินใจเด็ดขาดทันที “การถ่ายทอดอารมณ์รวมถึงเนื้อร้องทำนองล้วนดีมาก ส่วนทักษะการขับร้องและฝีมือการเล่นแอคคอร์เดียนยังต้องเสริมกำลัง พรุ่งนี้เก้าโมงมาที่นี่เพื่อทำการทดสอบรอบต่อไป”
“ได้ ผู้การหลิว” เสิ่นซวี่เวยโค้งคำนับ
เหมยเถียนลี่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เธอไม่ได้รับการตัดสินใจเด็ดขาดจากผู้การหลิวทันที
เธอจ้องมองผู้หญิงบนเวทีที่กำลังคุยเล่นหัวเราะร่าเริงกับผู้การ เล็บจิกแน่นเข้าไปในกลางฝ่ามือ
เมื่อสามนาทีก่อน เธอยังคิดว่าเสิ่นซวี่เวยเป็นแค่แจกันที่มีแต่รูปโฉมภายนอก
แต่ตอนนี้ เพลงเพลงเดียว ไม่เพียงแต่สร้างความสะเทือนอารมณ์ให้กรรมการ ยังบดขยี้ศักดิ์ศรีที่เธอภาคภูมิใจจนแหลกละเอียด
นี่คือ... อัจฉริยะงั้นเหรอ