ตอนที่ 20 บทเพลงหนึ่งที่สะเทือนจิตใจ

เวลาตีสอง

ราตรีกระจ่างดาวห่าง เสียงแมลงร้องนอกหน้าต่างแว่วให้ได้ยินชัดเจน

“เหมียว ๆ ผู้ครอบครอง รีบตื่นเร็วเข้า กู้ยวี่ลุกขึ้นมาแล้ว”

แมวขาวใช้หางปุกปุยปัดไปมาบนใบหน้าของเสิ่นซวี่เวยพลางเร่งเร้า

“ฮัดเชิ่ย!”

เสิ่นซวี่เวยถูกปัดจนคันปลายจมูกจึงจามออกมาหนึ่งที เธอหรี่ตาพลางยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ

เธอขยี้ตา แวบตัวเข้าไปในมิติ ชงนมสดอุ่น ๆ ในแก้วเคลือบหนึ่งใบอย่างชำนาญ แล้วหยิบเค้กไข่ออกมาอีก 3 ก้อน

เค้กไข่ในยุคนี้ชิ้นใหญ่มาก หนักถึงครึ่งจิน ทั้งนุ่มฟูและหอมหวาน

ขณะที่เธอถือของเดินออกมาจากมิติ กู้ยวี่ก็ล้างหน้าบ้วนปากข้างบ่อน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาเช็ดหน้าพลางเดินเข้ามาในห้องโถงกลาง นำพากลิ่นอายเย็นสบายและสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของยามเช้าตรู่เข้ามาด้วย