กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“กว่าจะลงจากเรือยังมีเวลาอีกพักใหญ่ ห้องปฏิบัติการใช่ว่าจะจัดตั้งกันได้ง่าย ๆ เสียเมื่อไหร่ อีกอย่างพี่ซ่านหนิงก็เป็นลูกศิษย์ของแม่พวกเรา แม่พวกเราก็มีห้องปฏิบัติการอยู่แล้ว นายเก็บเงินของนายไปก่อนเถอะ”
“ของแม่ก็คือของแม่สิ ฉันรู้อยู่แล้วว่าห้องปฏิบัติการมันไม่ได้จัดตั้งกันง่าย ๆ ไหน ๆ ตอนนี้ก็พักผ่อนอยู่ ฉันเตรียมการล่วงหน้าไว้จะได้ไม่เสียเรื่อง”
พอลี่อู่นึกถึงห้องปฏิบัติการของแม่แท้ ๆ ขึ้นมา ก็รู้สึกทันทีว่าเงินในมือตนเองเหล่านี้น่าจะไม่ค่อยพอ สายตาพลันตกลงบนตัวลี่เหวิน ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายวาววับขึ้นมาในชั่วพริบตา