กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“เสิ่นลี่อู่!”
เสิ่นเซี่ยนจวินตะโกนลั่นขึ้นมาคำหนึ่ง
“มาครับ!”
ลี่อู่ลุกขึ้นยืนตรงตามสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นเสิ่นเซี่ยนจวินก้มตัวถอดรองเท้าปาใส่เขาทันที ลี่อู่รีบย่อตัวหลบอย่างรวดเร็ว รองเท้าจึงลอยข้ามหัวไป
ร่างของลี่เหวินที่พิงอยู่บนโซฟาก็เอี้ยวหลบตามสัญชาตญาณเช่นกัน
“พ่อ อายุเยอะขึ้นแล้วจะทำตัวตามใจชอบแบบนี้ไม่ได้นะ แม่เห็นเข้าจะไม่ชอบเอานะครับ”
ปากของลี่อู่ยังคงขยับเจื้อยแจ้วไม่หยุดเพื่อยั่วโมโห ลี่เหวินเห็นว่าตาแก่ใกล้จะโมโหจนเป็นลมเต็มที จึงรีบลุกขึ้นยืน
“พี่ หุบปากไปเลย”
ลี่เหวินหันไปดุใส่ลี่อู่ประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองเสิ่นเซี่ยนจวิน