กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หยางอวี้เฟินไม่พูดอะไรต่ออีก หมุนตัวเดินไปหิ้วไข่ไก่มาทันที
“ย่าต้องหิ้วของ พวกหนูจูงมือแม่นะ ให้แม่พาพวกหนูไปบ้านยายเหวินของพวกหนู”
“แม่แค่ไปส่งพวกเธอ พอดีเธอกลับมา แปลงที่แม่เตรียมไว้จะปลูกถั่วลิสงฤดูใบไม้ผลิยังไม่ได้พรวนดิน วันนี้จะได้จัดการเสียหน่อย”
หยางอวี้เฟินต้องการสร้างเวลาให้ฉินเนี่ยนได้อยู่ร่วมกับลูก ๆ ด้วย แม้จะเป็นแม่ลูกแท้ ๆ แต่ตั้งแต่คลอดจนถึงตอนนี้ไม่ได้เจอกันนานขนาดนั้น ไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ย่อมต้องใช้เวลาปรับตัวเข้าหากัน
หยางอวี้เฟินพาคนไปส่ง ศาสตราจารย์เหวินอยู่บ้านจริง ๆ พูดคุยกันสั้น ๆ เพียงสองสามประโยค หยางอวี้เฟินก็กลับไป
“เนี่ยนเนี่ยน รีบมานั่งสิ ต้าเป่า เอ้อร์เป่า มา มากินผลไม้”
“ยาย น้าสะใภ้”