กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
พอมองดูข้าวของเครื่องใช้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยสารพัดที่ซื้อเพิ่มเข้ามาในบ้านอีกรอบ ฉินเนี่ยนก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
“แม่คะ คืนนี้ให้เด็ก ๆ นอนกับหนูเถอะค่ะ”
ฉินเนี่ยนอาบน้ำให้เด็กทั้งสองคนเสร็จแล้วก็เอ่ยกับหยางอวี้เฟิน
“ได้สิ ประเดี๋ยวให้พวกเขากอดหมอนใบเล็กของตัวเองไป สองคนนั้นอยากจะวิ่งไปนอนในห้องนั้นตั้งนานแล้ว”
ตอนแรกฉินเนี่ยนคิดว่าให้เด็กทั้งสองกอดหมอนใบเล็กไปก็พอแล้ว ทว่าเมื่อเห็นแม่สามีทั้งนำเครื่องนอนผืนเล็กมาปู ทั้งเตรียมน้ำไว้ ทีแรกเธอยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำถึงขนาดนี้
กลางดึก จู่ ๆ เด็กก็เริ่มส่งเสียงครางฮือ ๆ ฉินเนี่ยนลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ นึกว่าลูกไม่สบายจึงยื่นมือไปปลอบประโลม ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ