กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
รักแท้
ต้วนหลีไม่เพียงแค่นั่งลงเท่านั้น แต่นางยังไร้มารยาทถึงขั้นหย่อนก้นลงไปเต็มเก้าอี้ แล้วเอนหลังพิงในท่าสบายอารมณ์
นางเลิกคิ้วมองเหลียงหมิงจูที่ยังคงนั่งวางท่าอยู่ด้านบน “ในเมื่อไม่ใช่แม่เขา ก็ยิ่งไม่ควรมาวิพากษ์วิจารณ์เขากับข้า ไม่มีสิทธิ์ไม่ใช่หรือไง”
เหลียงหมิงจูละสายตาจากนางแล้วหันไปถามเสิ่นลั่ว “เสิ่นลั่ว เจ้าบอกนางไปสิว่าข้ามีสิทธิ์ไหม”
เสิ่นลั่วไม่ได้มองนาง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ต้วนหลี “ฮูหยินข้าบอกว่าไม่มี ก็คือไม่มี”
เหลียงหมิงจูได้ยินคำพูดของเขาก็หัวเราะด้วยความโมโห “ข้าเป็นคนเลี้ยงดูเจ้ามาสองปีเต็ม แล้วยังให้คนส่งเจ้ากลับไปตระกูลเสิ่น แถมยังยกสินเดิมทั้งหมดให้เจ้า”
ยิ่งไปกว่านั้นยังจัดการหาคนมาสั่งสอนเจ้า ไม่อย่างนั้นเจ้าจะมีวันนี้ได้ยังไง
“ข้าไม่มีบุญคุณที่ให้กำเนิดเจ้า แต่ก็มีบุญคุณที่เลี้ยงดูมานะ”