ตกใจ

ตกใจ

ฉู่เซี่ยวนอนคุกเข่าร่ำไห้อยู่กับพื้น เขาไม่ได้อยากทำแบบนั้น ตอนนั้นเขาดูแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าองค์หญิงไม่ใช่คนเดิม แต่คนที่พูดความจริงล้วนไม่มีใครรอดชีวิต เขากลัวจนไม่กล้าพูดต่างหาก

เหลียงหมิงจูพูดขึ้น “อาเซี่ยว เจ้าควรจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไปจนถึงที่สุด แกล้งทำไปจนตายนั่นแหละ มันจะทำให้เจ้าดูไม่น่าสมเพชขนาดนี้ อย่างน้อยเจ้าก็เคยภักดีกับคนคนหนึ่งจริง ๆ”

อีกอย่าง ตอนนั้นเจ้าทำถูกแล้ว จะร้องไห้ทำไมกัน ข้าฆ่าเจ้าก็เพราะเจ้าเป็นคนของนาง นางเป็นศัตรูของข้า คนของนางย่อมต้องเป็นศัตรูของข้าด้วย

ที่ข้ามาส่งเจ้าไปสบาย ก็เพราะพวกเราเคยมีความผูกพันกันอยู่บ้าง ตอนนั้นก่อนพี่เฉิงอันจะสิ้นใจได้ฝากฝังเจ้าไว้กับข้า ข้าเป็นคนไปรับเจ้าออกมาจากคุกด้วยตัวเอง ข้าเป็นคนเห็นแก่ความผูกพันเก่าก่อน