กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ลอบวางยาพิษ
โหวซื่อนอนอยู่ตรงนั้น ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ราวกับทุกคนบนโลกนี้ล้วนติดค้างนาง
แต่ไม่มีใครติดค้างอะไรนางเลย ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะนางก่อกรรมทำเข็ญเองทั้งสิ้น ทำตัวเองแท้ๆ
ทุกคนต่างคิดว่าตอนนี้นางนอนซมอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็จะได้ไม่ก่อเรื่องก่อราวขึ้นมาอีก
ต้วนหมิงเฟิงเห็นท่านพ่อของตนเดินจากไปแล้ว ก็ประคองจงเยวี่ยหรูเพื่อพากลับไปพักผ่อน
เขาหันไปบอกต้วนหมิงกั๋วว่า “พี่ใหญ่ ท่านช่วยข้าเฝ้าท่านแม่ไปก่อนนะ เดี๋ยวข้ากลับมา”
พูดจบเขาก็พาจงเยวี่ยหรูเดินออกประตูไปดื้อๆ โดยไม่สนใจเลยว่าต้วนหมิงกั๋วจะยอมหรือไม่
ขอแค่เขาชิ่งไปให้เร็ว พี่ใหญ่ก็เอ่ยปากปฏิเสธไม่ทันแล้ว
จงเยวี่ยหรูไม่คิดเลยว่าต้วนหมิงเฟิงจะยอมแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวขนาดนี้ การกลับตัวกลับใจครั้งนี้ ดูจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเลยทีเดียว