ปรนนิบัติคนป่วย

ปรนนิบัติคนป่วย

ไม่อย่างนั้นก็คงเหมือนเจ้านายคนอื่นๆ ที่เตียงดีๆ มีไม่นอน กลับต้องมาทนทรมานแถมยังเหนื่อยเปล่า

คืนนี้ต้วนหมิงเฟิงหลับสบายทีเดียว เขาต้องนอนให้เต็มอิ่ม ถึงจะมีแรงหาวิธีทำให้ตัวเองกลับมามีชีวิตในใจของจงเยวี่ยหรูอีกครั้ง

โอกาสมีแค่ครั้งเดียว ครั้งนี้ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ต้องยืนหยัดให้ถึงที่สุด จะไม่ทำให้นางต้องเสียใจอีกเด็ดขาด

พอล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เขายังกินมื้อเช้าจนอิ่มหนำ แล้วค่อยไปดูอาการฮูหยินผู้เฒ่า

ระหว่างทางเขาเจอกับจงเยวี่ยหรูที่กำลังจะไปคารวะเช้า นางดูไม่มีเรี่ยวแรง ต้องคอยเกาะแขนตงชิงเอาไว้

ต้วนหมิงเฟิงรีบก้าวเข้าไปหา “ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี อย่าเพิ่งไปเลย ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี”