นิยายสะใจ

นิยายสะใจ

จังหวะนี้จะพูดเรื่องรักไม่รักไม่ได้เด็ดขาด อีกฝ่ายแค่ขาดความรักไม่ได้โง่ ขืนบอกรักไปเขาก็ไม่มีทางเชื่อ แถมยังจะพังไม่เป็นท่าเอาด้วย

คนในครอบครัว... คำนี้เป็นทั้งความจริงและสิ่งที่เขาต้องการ

คนในครอบครัวที่คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ ในเมื่อเขาต้องการ นางก็จะเป็นครอบครัวให้เขาเอง

เสิ่นลั่วนึกถึงเรื่องที่ต้วนหลีออกโรงปกป้องเขาในศาลบรรพชน จะว่าไม่ซาบซึ้งก็คงโกหก เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่านางจะกล้าทำถึงขนาดนั้น

“วันนี้ที่ศาลบรรพชน ขอบใจเจ้านะ” เขากุมมือต้วนหลีตอบ ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือขาวผ่องที่เนียนนุ่มของนางเบาๆ

ต้วนหลีรู้สึกจั๊กจี้เลยดึงมือกลับพลางโบกมือไปมาแล้วพูดว่า “เรื่องเล็กน่า พวกนั้นไม่เพียงรังแกเด็ก ใช้พวกมากข่มคนน้อย แต่ยังคิดจะกลับคำอีก”

เจ้าเสิ่นเซวียนนั่นยิ่งแล้วใหญ่ เอาศีลธรรมมาบีบคั้นเจ้า ก็แค่เห็นว่าเจ้าเป็นคนมีคุณธรรมไม่ใช่หรือไง

ขำจะตาย เจ้ามีคุณธรรมแต่ข้าไม่มีนี่ ในฐานะพันธมิตรของเจ้า ข้าย่อมต้องออกโรงช่วยอยู่แล้ว