เปิดใจ

เปิดใจ

เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่นี้ ใครจะไปคิดว่าต้วนหลีจะควักกระดาษสามแผ่นออกมาจากแขนเสื้อ

บนกระดาษเขียนระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เสิ่นลั่วไม่ใช่คนของตระกูลเสิ่นอีกต่อไป และได้ถูกคัดชื่อออกจากผังตระกูลอย่างเด็ดขาดแล้ว เพียงแต่เห็นว่าเป็นเรื่องเล็ก จึงไม่ได้รบกวนญาติพี่น้องในตระกูลให้มาร่วมเป็นพยาน

ทันทีที่เสิ่นลั่วเห็นของสิ่งนี้ก็เข้าใจเจตนาของต้วนหลีทันที เขารับมาแล้วยื่นให้สามคนปู่ลูกหลานบ้านเสิ่นลงนามประทับลายนิ้วมือ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นมาในภายหลัง

ในใจราชครูเสิ่นเคยคิดจะแอบแก้กลับมาจริง ๆ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่ยอมเรียกผู้อาวุโสในตระกูลมา

เขาคิดว่าเสิ่นลั่วอดทนต่อสิ่งที่คนทั่วไปทนไม่ได้ ภายหน้าย่อมต้องเป็นใหญ่เป็นโต ถึงตอนนั้นจิตใจก็คงจะสุขุมรอบคอบกว่านี้ ไม่แน่อาจจะอยากกลับมาตระกูลเสิ่นเองก็ได้

อย่างไรก็เป็นคนตระกูลเสิ่นเหมือนกัน ย่อมต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่ควรแตกแยกกันไป

ตอนที่กระดาษสามแผ่นนี้ถูกส่งจากมือต้วนหลีไปถึงท่านเสนาบดีต้วน เขายังชื่นชมในความเฉลียวฉลาดมีไหวพริบของนางว่าเป็นคนฉลาดที่คว้าโอกาสเป็น ทำงานรอบคอบ และรู้จักหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง

แต่พอต้วนหลียื่นกระดาษสามแผ่นนี้มาให้เขาเองกับมือ เขาถึงได้รู้ซึ้งว่าไม้เรียวฟาดลงบนตัวตัวเองแล้วมันเจ็บปวดแค่ไหน

ต้วนหลีอาจจะไม่ได้ฉลาดหรือมีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำเท่าเสิ่นลั่ว แต่นางกลับละเอียดรอบคอบอย่างน่าประหลาด ทั้งยังหยั่งรู้จิตใจคนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง