คนโง่

คนโง่

ทางฝั่งเรือนหลังเล็กของเสิ่นลั่วผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นชื่นมื่น ต่างจากฝั่งของเสิ่นเซวียนที่ดูจะครึกครื้นวุ่นวายจนเกินเหตุ

หลังจากส่งตัวซูเยวี่ยเหนียงเข้าห้องหอ เสิ่นเซวียนก็เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวด้วยความดีใจ แต่แล้วกลับต้องเห็นใบหน้างามหยดย้อยเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ร้องไห้จนหน้าตาดูไม่ได้

ไม่ใช่แค่เสิ่นเซวียนที่ชะงักไป คนอื่น ๆ ในห้องต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่เข้าใจว่าเจ้าสาวเป็นอะไรไป แต่งงานเข้ามาแล้วมันน่าน้อยเนื้อต่ำใจขนาดนั้นเลยหรือ

ซูเยวี่ยเหนียงขายหน้าอย่างหนักในวันนี้จนสติกระเจิงหมดแล้ว นางสะอึกสะอื้นพลางตัดพ้อ “อาเซวียน มีคนปองร้ายข้าเจ้าค่ะ ข้าเหยียบโดนอะไรบางอย่างเข้าถึงได้ล้มลงไป ท่านต้องสืบให้รู้เรื่องนะเจ้าคะว่าใครเป็นคนทำ จะปล่อยให้คนที่คิดร้ายกับข้าลอยนวลไปไม่ได้เด็ดขาด”

งานแต่งใหญ่โตสมเกียรติที่ซูเยวี่ยเหนียงเฝ้ารอมานานพังไม่เป็นท่าไปเสียแล้ว จะไม่ให้นางเสียใจ ไม่ให้แค้นเคืองได้อย่างไร

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนต่างคิดว่าเป็นไปไม่ได้ พื้นตรงที่นางเดินตอนนั้นออกจะสะอาดสะอ้าน จะไปมีอะไรตกอยู่ได้ แถมเสิ่นเซวียนยังเป็นคนจูงมือนางเดินเองแท้ ๆ

นี่คงจะขายหน้าจนอยากหาแพะรับบาปเสียมากกว่า

อีกอย่าง ล้มก็ล้มไปแล้ว คนอื่นแทบจะลืมกันไปหมด แต่นางกลับยังมานั่งร้องไห้ฟูมฟาย ใจคอคับแคบไม่รู้กาลเทศะเอาเสียเลย ต่อไปจะแบกรับหน้าที่สะใภ้เอกของตระกูลเสิ่นไหวจริง ๆ หรือ