เข้าห้องหอ

เข้าห้องหอ

เสิ่นลั่วกับต้วนหลียังคงอารมณ์ดีต่อเนื่อง ซูเยวี่ยเหนียงรู้ว่าทั้งสองคนคงไม่ยอมจำนนในใจ แต่ก็ทำได้แค่อดทนไว้

มัวแต่คิดเรื่องนี้อยู่ ตอนกราบฟ้าดินเข้าพิธีนางถึงได้กราบช้ากว่าเสิ่นเซวียนไปครึ่งก้าว เสิ่นเซวียนขมวดคิ้ว ญาติสนิทมิตรสหายที่มาร่วมงาน เดี๋ยวก็คิดว่าซูซื่อไม่เต็มใจ ดูฝืนใจ เดี๋ยวก็คิดว่านางดูงุ่มง่ามไม่คล่องแคล่วเอาเสียเลย

ชุยซื่อที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้อาวุโสกระตุกมุมปาก คนอื่นมองไม่ออก แต่นางพอมองออกอยู่บ้าง ก็แค่อยากจะข่มต้วนซื่อให้มิด คิดคำนวณมากเกินไปจนไม่กลัวว่าจะย้อนเข้าตัว คนสองคนเดิมทีไม่มีใครเอามาเปรียบเทียบกันแท้ ๆ แต่นางกลับรนหาที่เอาตัวเองไปเทียบเอง นางไม่ซวยแล้วใครจะซวย

ในที่สุดก็รอจนถึงคำว่าส่งเข้าห้องหอ ซูเยวี่ยเหนียงถือผ้าแพรแดงเดินตามเสิ่นเซวียนไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เซวูบหน้าคว่ำลงไปกับพื้น

แม่สื่อรีบพยุงขึ้นมาโดยไม่ทันได้สนใจอะไร รีบพาส่งไปยังเรือนหลังทันที

เจ้าสาววันนี้ไม่ไหวจริง ๆ ทำอะไรก็เชื่องช้าไปหมด แม้แต่เดินก็ยังเดินไม่ดี กลัวว่าจะโง่ทึ่มเสียมากกว่า