กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 110 คุณแค่ไม่ต้องเอาปืนมาจ่อที่ผมก็พอ
เจียงอวี่หนิงนึกถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วนในหัว แต่ไม่มีสักอย่างที่ฟังดูน่าเชื่อถือ
ไม่นานนัก เสียงน้ำก็หยุดลง
เฟิงหานอวี่เดินออกมาโดยมีผ้าเช็ดตัวพันกาย เส้นผมของเขายังคงมีหยดน้ำไหลลงมา
กลิ่นคาวเลือดจางๆ บนตัวเขาหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงกลิ่นหอมสะอาดของสบู่เหลว
เจียงอวี่หนิงมองดูแล้วอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความเป็นห่วง “คุณโอเคไหม? ดูเหนื่อยๆ นะ”
“อืม ก็โอเค”
เฟิงหานอวี่ดูเหมือนจะเหนื่อยจริงๆ ใต้ตาของเขามีร่องรอยความอ่อนล้าปรากฏชัด
เขาไม่ได้แม้แต่จะมองเจียงอวี่หนิง เดินตรงไปที่โซฟาแล้วทิ้งตัวลงไปก่อนจะหลับตาลง