เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 เรื่องหลังงานแต่ง
ฟางรั่วหลานตื่นขึ้นอย่างช้าๆ เกือบเที่ยงของวันถัดมา นางไม่รู้ว่าตนเองยุ่งอยู่จนดึกดื่นแค่ไหนเมื่อคืนนี้ เมื่อคิดย้อนกลับไป ใบหน้าของฟางรั่วหลานก็แดงก่ำอีกครั้ง
ซูเจ๋อไม่รู้ว่าตื่นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เขายังไม่ลุกจากเตียง นั่งอ่านหนังสืออยู่แทน ฟางรั่วหลานรีบปิดตาแกล้งทำเป็นหลับ แต่ซูเจ๋อก็เข้ามาใกล้แล้วพูดว่า
“ฮูหยิน อย่าแกล้งหลับเลย มันสายแล้ว”
ฟางรั่วหลานจำได้ว่า วันนี้นางต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมจึงรีบลุกขึ้น แต่ว่าผ้าห่มก็หลุดจากร่าง ทำให้นางร้องออกมาด้วยความเขินอายอีกครั้ง
เมื่อเห็นซูเจ๋อกำลังเข้ามาใกล้อีกครั้ง ฟางรั่วหลานก็รีบหลบเข้าไปใต้ผ้าห่ม และใช้แขนดันซูเจ๋อออกพลางพูดว่า
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ! หากไม่ออกไปตอนนี้ คนอื่นจะหัวเราะเยาะเอานะ!”
ซูเจ๋อยิ้มและกอดฟางรั่วหลานแน่นขึ้นพลางพูดว่า “ข้าแต่งงานอย่างเป็นทางการ ใครจะกล้าหัวเราะข้าได้? ท่านพ่อและท่านแม่ก็ไม่ว่าอะไรหรอก!”
ฟางรั่วหลานที่รู้สึกอ่อนแรงอีกครั้ง ในที่สุดก็ผลักซูเจ๋อออกแล้วเรียกสาวใช้ส่วนตัวเข้ามา หลังจากนั้นซูเจ๋อจึงยอมปล่อยไป
ซูเจ๋อรู้สึกเสียดายเล็กน้อย เมื่อคืนเขาไม่สามารถกระตุ้นสกิลใดๆ ได้เลย ต้องอาศัยกำลัง 11 แต้มของตนเองทนไปจนถึงเที่ยงคืน เขาไม่เข้าใจว่าระบบนี้ทำงานอย่างไร มันไม่ใช่สกิลการใช้ชีวิตงั้นหรือ? ทำไมการผลิตปืนถึงนับเป็นสกิลการใช้ชีวิต แต่เรื่องนี้กลับไม่ใช่?