เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 189 เสียดายถ้าไม่เข้าสู่ราชสำนัก!
หลังจากที่ซูเจ๋อมาถึงเหมือง เขาเห็นขันทีชราผอมแห้งคนหนึ่งยืนอยู่ข้างขันทีฮู เขาโค้งตัวด้วยท่าทางโค้งงอ คิ้วและดวงตาที่บีบเข้าหากัน นี่น่าจะเป็นเถาต้าหยางที่ขันทีเสี่ยวโหยวกล่าวถึง
เมื่อซูเจ๋อเข้าไปใกล้ เถาต้าหยางก็ดูสดใสขึ้นทันที ซูเจ๋อมีลักษณะท่าทางที่โดดเด่น ทำให้คนรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่น่าเชื่อถือ สิ่งนี้ทำให้เถาต้าหยางที่หมดหวังและกำลังพยายามหาทุกวิถีทางมีความหวังขึ้นมา
เถาต้าหยางไม่ได้คาดคิดว่างานครั้งนี้จะยากขนาดนี้ เขาคิดว่านี่จะเป็นงานที่ทำเงินได้ดี ขันทีชราผู้นี้จึงใช้เงินเก็บทั้งหมดของเขาเพื่อให้ได้งานนี้มา จึงได้ตำแหน่งเป็นขันทีที่รับผิดชอบการผลิตเหรียญเงินในฝูเจี้ยนด้วยคำแนะนำจากบิดาบุญธรรม หลี่ฟาง
แต่เมื่อเถาต้าหยางมาถึงฝูเจี้ยนและเห็นปริมาณทองแดงที่เก็บอยู่ เขาก็แทบสิ้นสติ เพราะปริมาณทองแดงในฝูเจี้ยนไม่พอที่จะผลิตเหรียญเงินตามที่ราชสำนักต้องการ
นับประสาอะไรกับการทำกำไรจากงานนี้ แม้แต่การทำงานให้เสร็จตามที่ราชสำนักกำหนดยังดูยากมาก
เถาต้าหยางรู้ดีว่าหน้าที่ของขันทีคืออะไร ขันทีเป็นทาสในครัวเรือนของจักรพรรดิ ส่วนขุนนางในราชสำนักเป็นผู้จัดการ
ถ้าผู้จัดการทำงานไม่ดี อย่างมากสุดเขาก็ถูกไล่ออก
แม้ราชวงศ์หมิงจะไม่ได้เอื้อเฟื้อขุนนางและเจ้าหน้าที่มากเท่ากับราชวงศ์ซ่ง แต่ถ้าขุนนางทำงานไม่ดี ส่วนมากก็อาจถูกลดตำแหน่งหรือปลดออกจากตำแหน่งแค่นั้น
แต่ถ้าขันทีทำงานไม่ดี อาจตายได้