เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142 รวบจับพวกมันทั้งหมดในคราเดียว!
เมื่อซูเจ๋อได้ยินเรื่อง ‘ไฉเซิงเจ่อเกอ’ เขารู้สึกโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง
การทรมานคนเป็นเช่นนี้ถือเป็นอาชญากรรมในกฎหมายราชวงศ์หมิง
ความสามารถในการดำเนินคดีอาญาของซูเจ๋อนั้นอยู่ในระดับ 1 และตามบทบัญญัติกฎหมายของราชวงศ์หมิงระบุว่า “ผู้ใดก็ตามที่ทารุณกรรมผู้อื่นจนถึงแก่ชีวิตจะต้องถูกประหารชีวิตโดยการเฉือนเนื้อช้าๆ ทรัพย์สินของเขาจะถูกส่งมอบให้กับครอบครัวของผู้ตาย แม้ว่าภรรยา ลูก และสมาชิกครอบครัวที่อาศัยอยู่ด้วยกันจะไม่รู้เรื่องก็จะถูกเนรเทศออกไปไกลถึงสองพันลี้ ผู้ใดที่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดจะต้องถูกตัดศีรษะ”
เหตุที่โทษนั้นรุนแรงมากก็เพราะการทารุณกรรมคนเป็นถือเป็นอาชญากรรมที่โหดร้ายอย่างมาก
การทารุณกรรมเช่นนี้มักถูกกระทำโดยพวกค้ามนุษย์และพวกขอทานอาชีพ
พวกเขาลักพาตัวเด็กๆ ไปขาย ถ้าขายไม่ได้ก็จะทำร้ายเด็กให้พิการแล้วบังคับให้ไปขอทานตามถนน
เมื่อซูเจ๋อได้ยินว่ามีอาชญากรรมเช่นนี้ในเมืองหนานผิง เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทางการไม่สนใจหรือ?”
เฉินเฉาหยวนกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ว่า “เด็กที่ถูกลักพาตัวล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่ตามท้องถนน ไม่มีใครมาแจ้งความ ทางการจะสนใจได้อย่างไร?”
ซูเจ๋อเข้าใจดีว่าราชวงศ์หมิงเชื่อว่าหากไม่มีการร้องเรียน ขุนนางก็จะไม่สอบสวน ผู้ที่ถูกจับไปทำร้ายก็คือเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่ตามท้องถนน ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครสนใจหากไม่มีใครรายงานเรื่องนี้