เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 ทิศทางของสกิล
สิ่งที่เหล่าคนรับใช้แย่งชิงกันอยู่หน้าประตูนั้น แน่นอนว่าคือหนังสือพิมพ์ “เรื่องตะลึงจนต้องตบโต๊ะ”
เมื่อเฮ่อเหลียงจวินเปิดประตู คนรับใช้ที่กำลังแย่งหนังสือพิมพ์ “เรื่องตะลึงจนต้องตบโต๊ะ” อยู่ก็หยุดทันที หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มรูปหล่อหน้าขาวไร้เครา เขาตะโกนเรียกเฮ่อเหลียงจวิน
“ท่านพ่อ”
ชายผู้นี้เป็นนักแสดงที่เฮ่อเหลียงจวินฝึกสอนมาตั้งแต่ยังเด็ก และยังเป็นดาราดังเมื่อครั้งอยู่ที่ซงเจียงอีกด้วย
เฮ่อเหลียงจวินตั้งชื่อเขาว่า “เสี่ยวเซียง” และเริ่มฝึกให้เขาร้องงิ้วตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ เขาเป็นนักแสดงนำชายในคณะละครของเฮ่อเหลียงจวิน
เสี่ยวเซียงแย่ง “เรื่องตะลึงจนต้องตบโต๊ะ” มาจากมือของชายหนุ่มอีกคน ยื่นหนังสือพิมพ์ให้เฮ่อเหลียงจวินด้วยมือทั้งสองข้างและกล่าว
“ท่านพ่อ เสี่ยวเซียงได้อ่านบทความที่น่าทึ่งและอยากจะเสนอแก่ท่าน”
เฮ่อเหลียงจวินรับหนังสือพิมพ์สีเหลืองมาจากมือของเขา และรู้สึกสงสัยว่าบทความแบบไหนที่ทำให้เสี่ยวเซียงและคนอื่นๆ แย่งกันอ่าน
เจ้าต้องรู้ก่อนว่ามีคนเสนอเงินหลายพันตำลึงเพื่อซื้อคณะละครของเฮ่อเหลียงจวิน คณะละครที่เขาฝึกฝนเองนั้นถูกขายให้กับบ้านขุนนางทั้งในภาคเหนือและภาคใต้ของจื่อหลี่ และพวกเขาก็ได้รับการฝึกอบรมด้านมารยาทอย่างหนัก