เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 108 การพิมพ์แบบตัวพิมพ์
ก่อนที่จะมี “กฎหมายแส้เดียว” ของจางจวีเจิ้ง ราชวงศ์หมิงได้เริ่มใช้กฎหมายที่เรียกว่า “เจ๋อเส่อ” ซึ่งเป็นวิธีการแปลงภาษีเป็นเงิน
คำว่า “เส่อ” ในที่นี้มาจากศัพท์ทางพุทธศาสนา ซึ่งหมายถึง “สิ่งของ” โดยเนื้อหาหมายถึงสิ่งของที่ถูกเก็บเป็นภาษี
เจ๋อเส่อคือการแปลงสิ่งของที่เป็นภาษีให้เป็นเงินแทน
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ชาวไร่ชาในภูเขาหวู่อี้ได้ยื่นคำร้องต่อที่ว่าการยู่เรื่อยๆ หวังที่จะเปลี่ยนการเก็บชาบรรณาการให้เป็นเงินแทนการเก็บชาจริงๆ
แน่นอนว่าการเปลี่ยนจากการเก็บภาษีด้วยสิ่งของเป็นการเก็บภาษีด้วยเงินย่อมมีข้อดีมากมาย แต่ครอบครัวเซียงเป็นเพียงชาวไร่ชาเล็กๆ ที่เชิงภูเขาหวู่อี้ จากชาบรรณาการทั้งหมด 500 ตำลึง ครอบครัวเซียงต้องจ่ายถึง 80 ตำลึง
หากคิดตามนี้ อาจจะดีกว่าถ้าครอบครัวเซียงยังคงส่งชาบรรณาการต่อไป พวกเขาคงไม่ต้องจ่ายเงินมากขนาดนี้
“ทำไมถึงต้องจ่ายเยอะขนาดนี้?” หลินชิงไฉถาม
เซียงเยว่ถอนหายใจและกล่าว “ในบรรดาไร่ชาในภูเขาหวู่อี้ นอกเหนือจากสวนชาของจักรพรรดิแล้ว สวนชาของตระกูลไช่เป็นสวนที่ใหญ่ที่สุด”
เมื่อได้ยินถึงตระกูลไช่ หลินชิงไฉและเฉินเฉาหยวนก็เงียบไป