เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 ความหลังของตระกูลอวี่ และวิกฤติชาบรรณาการ
ซูเจ๋อไม่เหมือนนักเรียนคนอื่นๆ เขาไม่มีความคิดที่จะโดดเด่น
เมื่อซูเจ๋อเรียนหนังสือ เขาเคยถามอาจารย์ว่าทำไมศิลปะการแสดงเช่น “ฉวี่” จึงได้รับความนิยมในสมัยราชวงศ์หมิง
ตามคำพูดของอาจารย์ บทกวีในสมัยหมิงไม่เทียบเท่ากับสมัยถังได้ และบทเพลงก็ไม่เทียบเท่ากับสมัยซ่ง วัฒนธรรมของชาวหมิงจึงหันมาเล่นดนตรีแทน
อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงคำพูดติดตลกของอาจารย์ ในความเป็นจริงเศรษฐกิจที่รุ่งเรืองในสมัยหมิงทำให้ศิลปะกลับคืนสู่ประชาชน จากบทกวีและเพลงที่เดิมมีเฉพาะในชนชั้นสูง
การแสดงงิ้วก็เป็นศิลปะรูปแบบหนึ่งที่สะท้อนถึงปรากฏการณ์นี้ งิ้วใต้มีต้นกำเนิดในเจ้อเจียง และงิ้วตำนานเฟื่องฟูในพื้นที่ทางตอนใต้ของเจียงซู เมืองหลวงทั้งสองแห่งเป็นสถานที่ที่มีคณะงิ้วมากที่สุด พื้นที่เหล่านี้ล้วนเป็นเขตเศรษฐกิจที่รุ่งเรือง และงิ้วเหล่านี้ก็ได้รับความนิยมทั้งในหมู่ชนชั้นสูงและชาวบ้านทั่วไป ไม่ใช่ของเฉพาะชนชั้นสูงแล้ว
น่าเสียดายที่สกิลวรรณกรรมของซูเจ๋ออยู่เพียงระดับ 3 และเขายังไม่รู้ว่าจะพัฒนาสกิล “วรรณกรรม” ของเขายังไง ไม่เช่นนั้นเขาคงลอกงานจาก “หอเล็กดอกโบตั๋น” ของถังเสี้ยนจู่ในสมัยปลายราชวงศ์หมิงแล้วโด่งดังไปทั่วทั้งโลกแล้ว
น่าเสียดายที่วรรณกรรมของเขายังอยู่เพียงระดับ 3 และเขาก็ไม่มีบทละครยาวอย่าง “หอเล็กดอกโบตั๋น” อยู่ในใจ
สกิลวรรณกรรมนี้แปลกมาก หากไม่สามารถยกระดับได้ ก็จะไม่สามารถลอกงานใดๆ ได้เลย แต่ถ้าไม่มีงาน ก็ไม่สามารถยกระดับได้ นี่เป็นบั๊กของสกิลใช่ไหม?