กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ในตอนที่เลือดสดอาเจียนออกมาจากในปากของ “น้าหวัง” โจวไป๋ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบสายหนึ่งที่ส่งผ่านมายังบริเวณข้อมือของตัวเองเช่นกัน
ในภาพบนหน้าจอ เลนส์กล้องอพยพออกไปด้านหลัง ดังนั้นร่างกายทั้งหมดของ “มัน” จึงปรากฏขึ้นในเลนส์กล้องอย่างสมบูรณ์
ร่างกายอันมหึมาของ “มัน” ถูกเชือกโปร่งใสเส้นหนึ่งมัดไว้ที่มือและเท้า แต่ทว่าเชือกเส้นนั้นกลับเรียวเล็กลงมากเสียแล้ว
“มัน” ดิ้นรนออกแรงดึงอย่างแรง เชือกโปร่งใสในบรรดานั้นเส้นหนึ่งที่มัดไว้ที่เท้าจึงขาดสะบั้นออกจากกันทั้งหมด
ดัง พรวด! ขึ้นหนึ่งเสียง เลือดสดอีกคำหนึ่งกระอักออกมาจากในปากของ “น้าหวัง”
ต่อมา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะชวนขนลุกระลอกหนึ่งดังออกมาจากในหน้าจอ
“ฮ่า ๆ ๆ...