กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋หันกายกวาดตามองรอบด้าน
ประตูแก้วที่นำไปสู่ระเบียงเปิดอยู่ มีสายลมแผ่วเบาพัดเข้ามาในห้อง พัดพาให้ผ้าม่านแกว่งไกวไปมา
พัดจนปากกาลูกลื่นหนึ่งเล่มบนโต๊ะข้างเตียงกลิ้งไปสองรอบ ก่อนจะส่งเสียง "แป๊ก" หนึ่งเสียง ดรอปตกอยู่บนพื้น
โจวไป๋ได้ยินเสียงวัตถุดรอปลงมา หัวคิ้วก็กระตุกวูบ
เขารู้สึกเพียงว่า ในห้องผู้ป่วยที่ดูเหมือนจะมีตนเองอยู่เพียงลำพังห้องนี้ กลับดูคล้ายกับยังมีคนอีกมากมายยืนอยู่
เขาเดินไปด้านข้างประตูแก้ว แล้วดึงประตูปิดลงเบา ๆ
ผ้าม่านจึงค่อยหยุดแกว่งไกว แล้วทิ้งตัวห้อยลงมาอย่างเงียบสงบ
โจวไป๋เดินไปด้านข้างปากกาลูกลื่นที่ดรอปด้ามนั้น ก้มตัวลงแล้วเก็บมันขึ้นมา
เขากำปากกาลูกลื่นไว้ในมือ มองดูตำแหน่งที่มันเพิ่งกลิ้งตกลงมาครู่หนึ่ง