กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ติ๊กต็อก... ติ๊กต็อก... ติ๊กต็อก...”
ในความสะลึมสะลือ โจวไป๋ได้ยินเสียงหยดน้ำหยดลงมา
เขาช้า ๆ ลืมตาขึ้น ค้นพบว่าตนเองกลับไปยังในห้องผู้ป่วยของตัวเองอีกครั้ง
และบนตัวของเขา ยังคงสวมเสื้อผ้าเปื้อนคราบเลือดชุดนั้นอยู่
“ซี๊ด...”
โจวไป๋ลุกขึ้นนั่งจากเตียง เจ็บจนต้องใช้มือกดไว้ศีรษะของตน
หลังจากความเจ็บปวดระลอกหนึ่งผ่านไป หัวสมองของเขาถึงค่อย ๆ กลับมามีสติแจ่มชัด
“ติ๊กต็อก... ติ๊กต็อก... ติ๊กต็อก...”
เสียงหยดน้ำติดตามดั่งเงา ทว่าโจวไป๋กวาดตามองรอบด้าน กลับไม่เห็นจุดที่มีน้ำหยดอยู่เลย
เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ กำไว้กระดาษโน้ตแผ่นนั้นที่ผู้ยิ่งใหญ่หมายเลขหนึ่งทิ้งไว้ให้เขา