กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โจวไป๋เงียบงันลงไป
เขานึกถึงฉากเมื่อคืนก่อนหน้าที่อาจินถอดออกศีรษะของตนเอง
ถึงขั้นทำได้ถึงระดับนี้แล้ว เธอยังจะเป็นมนุษย์ปกติได้อีกหรือ?
ทว่า หากเธอไม่ใช่คน แล้วเธอกับ “คน” อื่นๆ ในตึกนี้ มีความแตกต่างอะไรกันเล่า?
“ฉันรู้ว่าคุณอยากจะถามอะไร
แต่ฉันไม่ใช่คนจริงๆ นั่นแหละ”
นอกประตูห้อง เสียงถีบประตูทีละครั้งๆ ของอาหลงยังคงดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน
อาจินนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ยกมือทั้งสองข้างของตนขึ้น ขยับเข้าใกล้สายตา จากนั้นก็โผล่ออกมารอยยิ้มขื่นจางๆ
“ฉันก็แค่ เริ่มขึ้นทีละน้อยมีความคิดของตนเองขึ้นมาบ้างแล้วก็เท่านั้น
อย่างเช่นมือคู่นี้ของฉัน ช่วงนี้ก็เริ่มแปลกประหลาดขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน”